Houdini

Sinds ik hier woon beleef ik van alles met mijn balkon. Meestal is dat door vogels. Ik had ooit eens een vogelhuisje gekregen om vast te maken aan de reling en dan kwam er allerhande bezoek langs vliegen. Ze scheten helaas ook de boel onder en dat is o.a niet handig met de was, dus heb ik het vogelhuisje toen weer verwijderd.

Soms tikte er een kauwtje op het raam voor wat lekkers, wat ik nog wel een tijdje heb gedaan, tot die vriendjes mee nam. Ik kan erg genieten bij het naar buiten kijken naar de musjes bij mijn plantenbakje die aan de reling hangt. Al vond ik het niet zo aardig, dat ze in het begin steeds mijn knoflook eruit haalden 😃gingen ze mee voetballen ofzo hahaha.

En toen zag ik opeens een kat bij mijn plantenbak (ja, rechts zit onkruid, maar daar zit zo'n lief blommetje aan dus vandaar). Waar komt die nu opeens vandaan? Ik woon hier al bijna 10 jaar en beide buren hebben katten gehad, maar het was altijd zo, dat ze niet van hun eigen balkon af konden naar mij toe. Dus ik naar buiten en kijken. De pogingen van de vorige buren om hun katten op hun eigen balkon te houden, alles zat er nog. Dus ik begon te praten tegen dit poezenbeest en noemde het Houdini, want dit was wel een heel knap staaltje werk. Ik tilde hem op en zette hem weer op zijn eigen balkon.

Een tijdje later kom ik in de keuken en zie ik Houdini in de bak met tassen in de keuken liggen. Mijn zoon vond dit ondertussen allemaal prachtig en reuze spannend. Afijn, weer Houdini opgetild en ik trof de huidige buren op balkon aan en het beessie overhandigd. Hij blijkt een zij te zijn. Het graas op de reling werd meteen breder gemaakt om te beletten, dat het weer gaat gebeuren.

's Nachts moest ik naar de wc toe en testte ik mijn bloedwaardes even in de keuken. Ik stond met mijn rug naar het raam toe en hoor iets op het raam. Houdini stond lang gerekt op de balkonstoel te tikken met een pootje op mijn raam en toen ik naar haar keek begon ze te mauwen. Ze keek naar boven en zag het keukenraampje open staan. Ik snel naar het raam toe hahaha "Dag Houdini, mijn huis kom je niet in vannacht en je zoekt ook maar uit hoe je thuis komt"😈

Het bleek geen probleem te zijn voor Houdini, thuis is zij gekomen. De buren troffen maatregelen. Toen ik de volgende dag op balkon kwam, werd er naar me gemiauwd. Houdini leek zich zelf zielig te vinden en ik ging me bijna schuldig voelen.

Op een gegeven moment wist Houdini toch weer te ontsnappen. Ik trof haar in de buurt van mijn computer aan.

Dus toch maar weer thuis gebracht. Houdini blijkt heet eigenlijk Gucci. Gucci kan waarschijnlijk nu echt niet meer ontsnappen, want wat bleek ze nu te kunnen? Ze kon heel hoog springen. Dus nu is echt alles gebarricadeerd. En dit is tevens fijn, voor het huisgenootje, die zielig zat te miauwen op balkon als Gucci er vandoor ging😌

Sarah Bernhardt

Sarah Bernhardt - Félix Nadar

In maart van dit jaar las ik een boek van Susan Smit, met als titel 'De eerste vrouw'. Een mooi boek over het levensverhaal van Geraldine Farrar (prima Donna in de opera, vandaar de titel) en Lou Tellegen. Twee mensen die niet bij elkaar pasten, maar toch zo tot elkaar aangetrokken waren. Mooi om te lezen over het tijdsbeeld, de veranderingen van de stille film naar de gesproken film en natuurlijk de film met muziek. Er kwamen ook andere beroemdheden in het boek voor: Enrico Caruso (die ik ken omdat mijn vader zijn muziek veel draaide) en Sarah Bernardt. Ik las, dat Sarah memoires geschreven heeft en dus ging ik op zoek.


Ik kwam maar weinig tegen over deze legendarische Franse actrice van Nederlandse komaf op de website van de Groningse Bibliotheek. Ik kwam een stripboek tegen van Lucky Luck. Toen ik deze las, kwam die me zwaar bekend voor, deze had ik in mijn jeugd gelezen. Er bestaat ook een filmpje van, die tegenwoordig op Youtube staat (klik maar op het plaatje als je het zou willen zien).

En ze hadden twee gedenkschriften boeken van haar. Wat bijzonder, dat je uit de bieb gewoon oude boeken kan lenen uit 1912. Wat schrijft Sarah leuk, als of ze het echt aan je verteld, al heeft ze het hier en daar vast wat overdreven. Ze schreef natuurlijk in het Frans en is het vertaald in het Nederlands, maar het Nederlands uit die tijd had wel wat 💕.

Het eerste boekje gaat over haar jeugd, Sarah werd geboren te Parijs op 22 oktober 1844. Ze was een buitenechtelijke dochter van de Nederlandse Julie Bernardt en een vader van onbekende nationaliteit. Ze kende hem wel, want in haar memoires komt hij de eerste jaren voor, tot hij overlijdt. Ze gaat naar kostschool bij de nonnen, al was ze Joodse ze was katholiek gedoopt op haar elfde.  Ze vertelt o.a over haar driftbuien, haar eerste toneel ervaringen en dat ze non had willen worden. 

Op haar 20e kreeg ze haar zoon Maurice Bernhardt (1864-1928), hij zou haar enigste kind blijven. Hij werd geboren uit haar relatie met Charles-Joseph Eugène Henri Georges Lamoral de Lingne (1837-1914), zoon van de 8e prins de Ligne. Hij wil haar trouwen, maar zij wilde actrice blijven. Maurice werd geen acteur maar werkte het grootste deel van zijn leven als manager en agent voor diverse theaters en toneelspelers, inclusief zijn moeder.

In de Frans - Duitse oorlog hielp Sarah soldaten op te vangen en te verzorgen. Het grijpt haar aan, dat de jonge mannen overlijden of vreselijk lijden onder hun verwondingen. Haar herinneringen aan die tijd vond ik aangrijpend om te lezen en ook als ze daarna gaat reizen is dit een hachelijke onderneming. Wat een sterke vrouw moet zij geweest zijn en tevens was ze voor die tijd al heel geëmancipeerd.  

Het tweede boekje van haar gedenkschriften maakte ze een reis naar Denemarken. In Denemarken beledigd ze een Duitse militair hoog in rang en veroorzaakt zowat weer een oorlog. Later reist ze naar Engeland om daar optredens te doen. Bij één van die optredens zou de Britse schrijver Oscar Wilde in Londen lelies aan haar voeten hebben geworpen en haar 'The Divine Sarah' (De Goddelijke Sarah) hebben genoemd. Het geen altijd haar bijnaam bleef. Sarah wordt zwart gemaakt in de kranten, als ze terug komt uit Engeland en dit komt mede door een actrice Marie. Furieus is Sarah en breekt de hele boel af in het huis van Marie. Dit is niet gunstig voor haar carrière, niemand wil meer in Frankrijk met haar meer werken of aannemen en zo ontstond in 1880 haar verovering van het internationale toneel. Ze richtte haar eigen gezelschap op, waarmee ze tot 1922 over de hele wereld optrad. 

Op een gegeven moment gaat ze op een lange reis van 7 maanden naar Amerika. Ze beleefd er van alles. Het bizarre van een dode walvis die haar achterna reist (die man probeert een slaatje te slaan uit haar beroemdheid), met de trein door de diverse staten. Het hoog water in New Orleans, waar de aller armsten hun huisje zien verdwijnen onder het water en in de hotels krioelt het van de torren en kakkerlakken. Nouja, te veel om op te noemen. Haar thuisreis geeft kippenvel. De Fransen zijn maar wat blij, dat ze weer terug is. En daar houdt het boek helaas op. 

Er bestaan vast meer gedenkschriften, maar of die vertaald zijn weet ik niet. In één van de twee boeken die ik van haar hand gelezen heb, verteld ze ook dat ze beeldhouwster werd en een paar kunstwerken maakte. 

Ze werd geboren 5 jaar na de uitvinding van de fotografie en werd de meest gefotografeerde vrouw ter wereld in die tijd. Ze poseerde voor de bekendste kunstenaars, zoals de schilder Victor Clairin en Louise Abbéma (die beiden ook haar minnaars waren), de fotograaf Félix Nadar en de Tsjechische kunstenaar Alphonse Mucha (zie afbeelding). Haar foto's, de souvenirs waar ze op stond, ansichtkaarten, in reclame voor ontelbare producten (van LU biscuit tot likeur) op posters van haar eigen toneelvoorstellingen en vanaf 1900 ook in de film. Ze was een pionier in het gebruik van media. 

Dat ze een beroemde ster was, bewijst haar uitvaart in maart 1923. Ze ligt natuurlijk op de begraafplaats waar menig beroemdheid ligt: Cimetière du Père Lachaise. Al was dat toen niet zo vanzelfsprekend. Toen de begraafplaats in 1801 opende was het geen succes. Voorname mensen zagen het niet zitten om zich buiten de stadsmuren en in een arme en volkse buurt te laten begraven. Om de begraafplaats meer prestige te geven werden in 1817 de resten van enkele beroemdheden overgebracht bijvoorbeeld Molière en La Fontaine. De gegoede burgerij van Parijs liet in de jaren die volgenden menig grafmonument op het terrein verrijzen. De begraafplaats werd vijfmaal vergroot en bereikte in 1850 de huidige oppervlakte en sinds 1860 ligt het niet meer buiten Parijs, maar erin. Tegenwoordig telt de begraafplaats 69.000 grafzerken en er staan 5300 bomen. Sinds de jaren '50 van de vorige eeuw is het terrein helemaal vol, zodat er alleen maar een nieuw grafmonument kan komen als een bestaande grafconcessie vervalt. De concessies worden toegekend voor 10, 30 of 50 jaar of zijn eeuwigdurend. Veel graven van bekenden personen worden door bewonderaars onderhouden. De zowat 30.000 grafmonumenten hebben de status van historisch monument. En misschien een leuk detail, Oscar Wilde ligt hier ook. Hoever zou hij van Sarah afliggen? Persoonlijk heb ik al een lange wens om ooit deze begraafplaats te bezoeken. Sowieso vanwege Edith Piaf. Verder liggen er: Jim Morrison, Maria Callas, het prachtige graf monument van Frèdéric Chopin, Yves Montand, Alexandre Collonna-Walewski (zoon van Napoleon I) en Maria Walewska (maîtresse van Napoleon I) Nouja, er liggen er te veel om op te noemen. En tot mijn verbazing ligt er ook een Nederlander begraven namelijk Karel Appel.

In 1906 werd er een grote pioenroos vernoemd naar Sarah Bernhardt. Deze werd op de markt gebracht door Victor Lemoine. Het is een prachtige roos, maar ook een lastige en onberekenbare lastig te telen pioen.  😃 Als je daarvan het filmpje wilt zien? Klik op de roos.

Er bestaat ook een film over haar leven, die gemaakt is in 1976. The Incredible Sarah

Bronnen: 

Haar gedenkschriften (bibliotheek)

wikipedia

Trouw 

Youtube
www.kleurrijkeverhalen.nl

Jan Kruis

In het Nederlands Stripmuseum van Groningen is momenteel een tentoonstelling van Jan Kruis te zien. Wie is er niet opgegroeid met de strips van Jan Kruis, Jan Jans en de kinderen?

Ik had de eer om Jan Kruis te ontmoeten in augustus 2011

Ik heb al best wel wat BN'ers ontmoet, maar hij 

was de eerste BN'er die me verlegen maakte 😌

De tentoonstelling begon met het straatnaambordje van Jan Kruis. En natuurlijk zijn bekendste stripfiguren. 

Voor Jan Kruis behoorden tekenen en schilderen tot de eerste levensbehoeften. Hij deed het grootste deel van de dag niets anders en volgens eigen zeggen kon hij verder eigenlijk ook niets anders... Zo gauw hij op 4 jarige leeftijd een potlood kon vasthouden begon hij te tekenen en dat deed hij zolang hij de kracht daar toe had, tot hij op 83 jarige leeftijd werd begraven. 

Een schoolschriftje met tekening. 

Jan Kruis had grootste moeite met het reguliere onderwijs en al in zijn jeugd ontleende hij zijn identiteit en zijn status aan zijn tekentalent. Tevens was het voor hem de ideale manier om zijn fantasieën aan anderen door te vertellen en dat deed hij dan ook met verve. Volgens Marten Toonder was hij naast een veelzijdig kunstenaar ook een karaktermaker en regisseur die zijn personages tot grote prestaties drijft. Daarnaast was hij een begaafd schrijver, met een perfect taalgevoel. Zijn reisverhalen voor Libelle hebben een hoog literair niveau. Zelf deed hij daar nogal relativerend over. Hij kon makkelijk schakelen naar compacte en heldere spreektaal en bracht daarmee zijn figuren tot leven. Net als Maren Toonder heeft hij onze spreektaal verrijkt. Wie kent niet de "je-weet-wel-kater'? 

De Rode je-weet-wel-kater.

Jan Kruis wilde geen kunstenaar worden genoemd. Niet uit bescheidenheid, maar omdat hij vond dat door de kunstvlag een soms dubieuze lading werd gedekt. Hij miste in die wereld vaak het vakmanschap. Voor hem was vakkundig tekenen de basis voor alle beeldende uitingen. Dat wilde hij graag overdragen aan anderen. Hij heeft met veel plezier aan de Academie Minerva in Groningen les gegeven in modeltekenen en illustratie. 

In technisch opzicht is het werk van Jan Kruis veelzijdig en uiterst boeiend om te bekijken. Mij raakte in deze tentoonstelling de acrylillustraties van Woutertje Pieterse. Ze zijn van een hoog niveau en naar aanleiding van die mooie illustraties heb ik opnieuw heb boek geleend van de bieb. Ik vind het verhaal van Multatuli nogal lastig om te lezen. Ondanks dat ik zijn boek Max Havelaar graag gelezen heb. Dankzij deze tentoonstelling ben ik dus weer het boek Woutertje Pieterse aan het lezen, geïllustreerd door Jan Kruis. 

Deze prent komt uit dat boek. Door een rijtuig op de brug, gleed Emma onder de leuning van de brug door en viel in de stadsgracht. Wouter was het kind na gesprongen. Maar toen-i nat en bemodderd werd thuisgebracht, zei juffrouw Laps dat men den Heere niet mocht verzoeken. En dat was 't toch, als men te-water sprong zonder te kunnen zwemmen. En juffrouw Pieterse klaagde >> dat er met dien jongen altyd wàt was" (citaat)

Zo mooi deze prent. Zoveel mooier, dan 

in het boek

Op het bruggetje bij de twee molens, waar Woutertje Pieterse graag zijn boek leest; legde hij zijn boek op de leuning van de brug en begon te lezen. Femke, grooter dan hy, had den arm om z'n hals geslagen, en wees hem met de andere hand wat hy lezen moest! Een lieve schildery! (citaat) 

Deze met waterverf ingekleurde tekening heeft Jan Kruis voor zijn overlijden gemaakt. De cartoon was bedoeld als afscheidscadeau voor vrienden die in Mantinge op condoleancebezoek zouden komen. De menagerie, getekend door zijn dochter Andrea, is een groepsportret van alle overleden dieren (sommige figureerden in zijn strips) die deel hebben uitgemaakt van het Kruisgezin. De ooievaars in de lucht zijn de vaste bewoners van het ooievaarsnest achter zijn atelier, een cadeau voor zijn 80e verjaardag. 

In verband met zijn naderende dood inspireerde Jan tot een aantal cartoons over hoogbejaarde overledenen en alle verwikkelingen die daar uit voortkomen. *Klik hier* 

In januari las ik op nu.nl dat het de bedoeling is, dat er deze zomer een Jan Kruis museum geopend zal worden, in het voormalige gemeentehuis van Westerbork. Jan Kruis heeft voor zijn overlijden zelf nog mee geholpen met het samenstellen van veel onderdelen van het museum, zoals de interactieve tekencursus. 

De herdenkingsexpositie geheel gewijd aan Jan Kruis loopt in Het Nederlands Stripmuseum t/m 2 september 2017 *klik* 

Bronnen: Het Nederlands Stripmuseum

Boek Woutertje Pieterse

nu.nl 

Pasen 2017

Gelukkig ben ik dit jaar met Pasen gewoon gezellig thuis met de liefste in mijn leven. Hij is alleen niet helemaal fit, dus na het uitslapen, kroop hij weer gezellig onder de plaid op de bank. Gister heb ik hem geleerd hoe je eieren kookt, hij werd er heel ongeduldig van hahaha. Toen moest, toen het water eindelijk kookte, hij ook nog minuten lang (zijn beleving) wachten, tot ze eindelijk eet klaar waren. Daarna waren ze voorlopig ook nog eens te heet hahaha.

Ik werd wel een beetje nerveus van dat ei, wat me de hele tijd aan stond te kijken, terwijl ik een boek aan tafel zat te lezen. Ik draaide haar uiteindelijk maar om. Gelukkig werd ze na een paar uur eindelijk op haar kop getikt en opgegeten door mijn zoon 😃.

Vanmorgen heb ik deze ommelet van @Kuuskes  gemaakt, alleen had ik nog roomkaas in huis en heb ik dat er op gesmeerd ipv philadelphia. Voordelen, ik hoef geen insuline te spuiten en het vult en het is heel lekker. Morgen maak ik er nog zo eentje en de rest van de spinazie gaat door de sla. 

Fijne Paasdagen allemaal 👋

o.a een rondje Hoogkerk fietsen

Vanmorgen besloot ik een stukje te fietsen. Ik had ruim een jaar geleden een DVD geleend van iemand die in Hoogkerk woont. Nu besloot ik zonder de hulp van google naar Hoogkerk te fietsen en dus langs het Hoendiep en pas in Hoogkerk heb ik google-maps om hulp gevraagd 😊.

Toen ik langs het Hoendiep fietste en al in Hoogkerk was, 

nam ik even pauze om naar deze leuke, 

schattige, dartelende lammetjes te kijken. 

 Lekker achter elkaar aan rennen, 

om daarna tegen elkaar op te botsen 😃

Hierna renden ze naar hun moeder toe.

Ik fietste weer verder en besloot om na het afgeven van de DVD even mijn bloed te testen en twee plakjes ontbijtkoek te eten. De vorige keer dat ik naar Hoogkerk fietste stond er niet zo'n wind en nu had ik flink tegen de wind in moeten fietsen en dat was nu duidelijk te zien aan mijn bloedwaardes. Ik bleek een hypo te hebben, die ik niet gevoeld had. Tja, het blijft lastig om in te schatten hoeveel te eten/insuline te spuiten bij zoveel beweging. Voortaan even eerder testen dus.

Na een korte pauze en de zekerheid, dat mijn bloedwaardes stijgende waren zag ik al wandelend een bord met Groningen er op. Wel leuk om via de andere kant terug te rijden en zo een rondje te maken. Dus stapte ik weer op de fiets.  

De Apenrots (Gasunie) zag ik al snel liggen, 

de stad is niet ver meer.

Ik zag ook een ooievaarsnest, maar de ooievaars zag ik helaas niet, wat ik had ik daar graag een foto van gemaakt. Ook had ik graag een geheel willen hebben van mijn rondje fietsen, maar ik drukte verkeerd op mijn telefoon en toen werd de 'tekening' afgebroken.

Van het vlaggetje naar de 3 werd het dus een rondje,

maar per ongeluk afgebroken, dus begon de app opnieuw.

Ik besloot lunchpauze te houden bij Lunchlokaal Lavazza. 

In totaal zou ik vandaag met 2 lange stukjes en 2 korte stukjes 17,25km gereden. En ik blijk ook nog eens aardig wat gelopen te hebben. Later vanmiddag hakte dat er nogal in. Dus een tukkie op de bank gedaan 😊. 

Mijn eerste bonusverjaardag

Deze keer geen eigen foto.

24 maart is een bijzondere datum voor mij. In 1982 stierf op die dag de liefste oma die ik had (mijn overgroot oma) in 2016 werd het bijna mijn sterfdag.

Vandaag een jaar geleden, vond mijn zoon mij in coma op de huiskamervloer. Gelukkig belande ik in het ziekenhuis en kwam ik op de derde dag bij. Ik was wakker en dacht naar huis te kunnen en toen dat niet kon, dacht ik van IC af te kunnen😄.

Ik bleek type 1 diabetes te hebben gekregen, maar ik schrok op dat moment nog meer, dat mijn nieren kritiek waren en de angst nierdialyse-patiënt te worden. Gelukkig kwam het met mijn nieren goed en mocht ik na 2 weken ziekenhuis naar huis. En thuis herstelden mijn nieren nog meer.

Al was ik in het begin nog niet zo fit en toch nog zieker dan ik had verwacht. Ik vond het zo fijn, dat mijn zoon weer thuis was en hem maakt het niet uit, dat ik op de bank lag en een ander hem naar school moest brengen en halen. We waren samen, dat was op dat moment het aller belangrijkste.

In het begin testte ik nogal vaak per dag, tegenwoordig nog 8 tot 10x per dag. Er zijn perfecte bloedwaardedagen en er zijn dagen dat je niet snapt waarom je zo hoog (hyper) blijft zitten. Het aantal hypo's (te laag zitten) vallen bij mij reuze mee. Teststipjes worden vergoed tot 4 max 6 per dag. Het gekke is dat een potje stripjes voor minder geld (20) wordt gedeclareerd bij de ziektekostenverzekering, maar dat ik er 50 voor moet betalen. Gelukkig ken ik meer diabeten en heb ik me bijvoorbeeld eens er mee gered met 10 potjes die over datum waren. De waarde verschilde wel iets, maar dat was achter de komma.

In tegenstelling tot andere diabeten, zit bij mij de angst erin met hyper's. Het gevoel wat ik dan heb, lijkt dan enorm op hoe ziek ik me vorig jaar voelde. Terwijl hypo's heel gevaarlijk zijn.

Het leven met diabetes is gewoon geworden, al klinkt dit misschien gek. Het is gelukkig niet een engere ziekte en kan gewoon leven zoals wij willen, alleen moet ik er rekening mee houden. Dus bijvoorbeeld, als ik ga zwemmen met mijn zoon kan ik niet uren achter elkaar in het water, maar moet ik tussen door testen of even wat eten.

Voor mij was vorig jaar het meest belangrijk; dat ons leven snel weer normaal werd en dat mijn zoon zich veilig voelde. Hij stond voor mij op nr 1. En mede daarom verdiepte ik me meteen in mijn ziekte en spoot ik al snel zelf insuline in het ziekenhuis. Ik wilde het daar goed leren voor ik naar huis ging.

Mijn ogen waren erg achteruit gegaan door de coma, maar wat een geluk dat die zich wisten te herstellen. Terwijl de oogarts in het ziekenhuis maar bleef zeggen "Tja, u bent 45 en diabeet, het wordt alleen maar slechter". Gelukkig kreeg ze geen gelijk.

Het langste jaar in ons leven zit er op, wat hebben we veel beleefd. Vandaag is mijn eerste bonus-verjaardag. Als diabeet wens ik dat de zorgverzekeringen constant glucose monitoring zoals de free style libre gaan vergoeden, zodat ik zonder stripjes te verspillen, veel makkelijker kan zien hoe mijn bloedwaardes zijn. De free style libre kost 120 euro per maand en al zou ik dat nog zo graag willen, dat kan ik niet lije.

Vandaag vieren we het leven en zal ik zo even met mijn zoon overleggen, waar we uiteten gaan 😛.Het zonnetje schijnt, het is eindelijk lente buiten en daar gaan we heerlijk van genieten.

Job en de Alchemist

Vanmorgen moest ik even naar het ziekenhuis, voor bloedafname. Terwijl ik in de rij stond te wachten op mensen die veel vragen hadden, pakte ik mijn boek er maar weer eens bij. De Alchemist van Paulo Coelho. Een paar weken geleden geleend bij de bieb en ergens in die weken kwam het verhaal me toch wel bekend voor. Ik stond op en liep toen naar mijn boekenkast. En daar stond die, maar dan in het Engels. Gekocht op de luchthaven van Chicago in 1992. Niet dat ik zo goed Engels lezen kan, maar bij gebrek aan een Nederlands boek, moest ik toch iets van leesvoer hebben en zocht ik toen een dunnetje uit. Ik heb altijd een boek in mijn tas en anders wel een paar boeken op mijn telefoon (tegenwoordig) 😌.

Na 3 blz waren de mensen voor me klaar en kon ik door naar de bloedafname. Daar was ik direct aan de beurt en had ik een aardige prikster die zonder moeite mijn ader wist te vinden. Fijn!! Gelijk door naar de apotheek, waar ik ook snel aan de beurt was. Ik had een lunchafspraak met L, wat we eens in de 2 of 3 maanden willen plannen. Maar we hadden pas 10:30 afgesproken, dus ik moest nog even de tijd vol zien te maken. Nu had ik wel op de planning om mijn boek uit te lezen, maar om nu al naar ons tentje te gaan vond ik nogal vroeg 😄.

Ik was al een tijdje van plan om een gevelsteen en muurschildering in de Hoekstraat op de foto te zetten. Maar waar zat die gevelsteen nu ook al weer? De muurschildering had ik snel gevonden.

Tot 1-1-2016 was de Hoekstraat een Hoerenstraat met raamprostitutie. Nu staan de kamertjes van toen leeg. Geen idee of er ooit nog iets met de ruimte gedaan gaat worden. Het schijnt, dat de kopers van de kamertjes het wilden verkopen, maar dat de ruimtes kleiner zijn dan 50m² en dat het dan niet als woonruimte verhuurd mag worden. Nouja, wat er ook van waar is, het staat al ruim een jaar leeg. De bewoners proberen de straat leuker te maken o.a met deze aap  en dus ook met de muurschildering zoals de foto hierboven van een dame met een paraplu en handtas.

Nu moest er ook een kopje of een gevelsteen met een kopje zijn. Tijdens de rondleiding van Beno Hofman met Winterwelvaart was het te donker om toen een foto te maken, buiten dat, ik had toen een hypo, dus dat zou een bewogen foto zijn geworden 😄.

Er liepen 3 schilders nogal vervelend te doen, waarvan eentje wel heel vulgair deed, dus ik stapte maar weer op de fiets en fietste weg. De gevels afturen moest maar een andere keer. Natuurlijk had ik een kwartier later pas een gevat antwoord, wat ik tegen die goorlap had kunnen zeggen... ach nouja.

Deze foto is van @oogstgroningen op Instagram

Ik zat dus vroeger dan gepland bij Lunch & Lavazza in de Astraat. Ik kom daar graag, fijne tent, fijne bediening en alles is lekker en betaalbaar. Het was rustig. Ik ging zitten aan de grote tafel en pakte mijn boek, maar raakte natuurlijk aan de praat 😃.

Ik veraangenaamde het wachten (wat niet als wachten voelde) met een heerlijke feestelijke warme chocolademelk met slagroom en een warme punt appeltaart. 😛

Toen mijn lunchafspraak kwam, las ik nog even snel mijn bladzijde uit en gingen we aan een andere tafel zitten. Na ruim een uur over van alles en nog wat gekletst te hebben, hebben we een lunch besteld. Zoals altijd zalig. Zij moest op een gegeven moment naar haar werk en ik had nog tijd over voor ik mijn zoon van school moest halen. Ik keek op mijn telefoon: 

Door de tweet van Harry Perton ging ik toch weer opzoek naar de gevelsteen. Heel handig dat hij het huisnummer erbij had staan. Om de schilders te ontlopen fietste ik nu niet via de vishoek de straat in, maar via de Oude kijk in het Jatstraat. Ik fietste naar huisnummer 54 en zag geen steen. Ik was teleurgesteld en in de waan, dat het weg gehaald was. Tot ik nu niet meer om hoog keek, maar om me heen, de straat zag er anders uit hahaha ik bleek een straat te vroeg te zijn namelijk in de Visserstraat.

Op nummer 30 zag ik deze leuke schildpadden over de gevel 'lopen'. En ging ik onderweg naar de juiste straat. En toch wel erg handig, dat ik het huisnummer nu wist, dus ik kon zo door fietsen. 

En daar hing dus Job 😊. En nu begreep ik waarom ik hem niet had kunnen vinden, ik had hem verwacht op een oud pandje en niet op een modernere gevel. Job blijkt helemaal op zijn plek te zijn in de voormalige hoerenbuurt. Hier kwam ik achter door het blog van Harry Perton de schrijver van Groninganus blog. Er bestaan vele uitdrukkingen voor het lijden van Job, maar waar nou precies Job zijn ellende uit bestond? Het blijkt dat hij de beschermheilige was van de lijders aan afzichtelijke huidziekten en kwade etterende zweren. 

Sint-Jobs plaag was ook een synoniem voor 'Venus-ziekte', morbus Gallicus, oftewel syfilis. Voor meer info https://groninganus.wordpress.com/2008/03/13/job-in-de-hoekstraat/

Ik stapte weer op de fiets en reed naar de school van mijn zoon, waar ik te vroeg aan kwam, maar daar even de foto van Job op Instagram plaatste en daarna verder ging in mijn boek. En dat boek heb ik vandaag uiteindelijk toch nog uit gekregen, zodat die morgen terug naar de bieb kan. 😉