Mijn eerste bonusverjaardag

Deze keer geen eigen foto.

24 maart is een bijzondere datum voor mij. In 1982 stierf op die dag de liefste oma die ik had (mijn overgroot oma) in 2016 werd het bijna mijn sterfdag.

Vandaag een jaar geleden, vond mijn zoon mij in coma op de huiskamervloer. Gelukkig belande ik in het ziekenhuis en kwam ik op de derde dag bij. Ik was wakker en dacht naar huis te kunnen en toen dat niet kon, dacht ik van IC af te kunnen😄.

Ik bleek type 1 diabetes te hebben gekregen, maar ik schrok op dat moment nog meer, dat mijn nieren kritiek waren en de angst nierdialyse-patiënt te worden. Gelukkig kwam het met mijn nieren goed en mocht ik na 2 weken ziekenhuis naar huis. En thuis herstelden mijn nieren nog meer.

Al was ik in het begin nog niet zo fit en toch nog zieker dan ik had verwacht. Ik vond het zo fijn, dat mijn zoon weer thuis was en hem maakt het niet uit, dat ik op de bank lag en een ander hem naar school moest brengen en halen. We waren samen, dat was op dat moment het aller belangrijkste.

In het begin testte ik nogal vaak per dag, tegenwoordig nog 8 tot 10x per dag. Er zijn perfecte bloedwaardedagen en er zijn dagen dat je niet snapt waarom je zo hoog (hyper) blijft zitten. Het aantal hypo's (te laag zitten) vallen bij mij reuze mee. Teststipjes worden vergoed tot 4 max 6 per dag. Het gekke is dat een potje stripjes voor minder geld (20) wordt gedeclareerd bij de ziektekostenverzekering, maar dat ik er 50 voor moet betalen. Gelukkig ken ik meer diabeten en heb ik me bijvoorbeeld eens er mee gered met 10 potjes die over datum waren. De waarde verschilde wel iets, maar dat was achter de komma.

In tegenstelling tot andere diabeten, zit bij mij de angst erin met hyper's. Het gevoel wat ik dan heb, lijkt dan enorm op hoe ziek ik me vorig jaar voelde. Terwijl hypo's heel gevaarlijk zijn.

Het leven met diabetes is gewoon geworden, al klinkt dit misschien gek. Het is gelukkig niet een engere ziekte en kan gewoon leven zoals wij willen, alleen moet ik er rekening mee houden. Dus bijvoorbeeld, als ik ga zwemmen met mijn zoon kan ik niet uren achter elkaar in het water, maar moet ik tussen door testen of even wat eten.

Voor mij was vorig jaar het meest belangrijk; dat ons leven snel weer normaal werd en dat mijn zoon zich veilig voelde. Hij stond voor mij op nr 1. En mede daarom verdiepte ik me meteen in mijn ziekte en spoot ik al snel zelf insuline in het ziekenhuis. Ik wilde het daar goed leren voor ik naar huis ging.

Mijn ogen waren erg achteruit gegaan door de coma, maar wat een geluk dat die zich wisten te herstellen. Terwijl de oogarts in het ziekenhuis maar bleef zeggen "Tja, u bent 45 en diabeet, het wordt alleen maar slechter". Gelukkig kreeg ze geen gelijk.

Het langste jaar in ons leven zit er op, wat hebben we veel beleefd. Vandaag is mijn eerste bonus-verjaardag. Als diabeet wens ik dat de zorgverzekeringen constant glucose monitoring zoals de free style libre gaan vergoeden, zodat ik zonder stripjes te verspillen, veel makkelijker kan zien hoe mijn bloedwaardes zijn. De free style libre kost 120 euro per maand en al zou ik dat nog zo graag willen, dat kan ik niet lije.

Vandaag vieren we het leven en zal ik zo even met mijn zoon overleggen, waar we uiteten gaan 😛.Het zonnetje schijnt, het is eindelijk lente buiten en daar gaan we heerlijk van genieten.

Jaaroverzicht 2016

Januari

Op één foto na, zijn het eigen foto's

Na een jaar lang (2015) lid te zijn geweest van een sportschool, heb ik toch maar opgezegd. Als je nog amper gaat, heeft een lidmaatschap geen nut. 

Net na de vakantie, ging C 1 dag naar school. De volgende 3 dagen had hij ijsvrij. De sneeuw bracht gelukkig niet alleen maar ellende. Het was ook gewoon mooi om te zien en we zagen op Kardinge een schattige mini sneeuwpop. 

Op 10 januari gaf ik een rondleiding (museum & stad) aan een groep leerkrachten uit Groningen en Suriname. Één leerkracht kwam me bekend voor, zou ik haar kennen uit Den Haag misschien? Aan wie deed ze me toch denken???😌. Pas toen een bekende van me, op haar facebook op de foto stond met Noraly Beyer van het NOS-Journaal. Begreep ik waarom ik aan Den Haag had gedacht, toen keek ik nog naar het nieuws hahaha blunder 😄

Ik heb geen idee of ik wat beleefd heb in februari 😄

Maart

Mijn uitzicht vanuit het ziekenhuis, toen ik eenmaal 

van IC af was en op zaal lag. 

Begin maart werd C ziek van de griep en op zijn feestje was hij nog niet helemaal fit. Heel sneu. Door dat ik niet ziek was geworden, dacht ik na zijn verjaardag (ik had moeite met fietsen en traplopen), dat of mijn conditie slechter was geworden, omdat ik geen lid meer was van de sportschool of omdat ik ook de griep kreeg. Ik werd ziek en hield de eerste dagen alleen kippensoep binnen. Het bleek geen griep te zijn. Op 24 maart (de sterfdag van mijn overgrootmoeder in de jaren '80) viel ik op de huiskamervloer in een coma. Gelukkig kwam ik op de 3e dag uit de coma en vernam ik dat ik vanaf nu diabetes heb..... type 1. Mijn nieren waren kritiek, dus ze zeiden dat ik nog 14dgn moest blijven. Ik schrok vooral van dat laatste. Vreselijk om nierdialysepatiënt te worden. Hoe dan ook. Ik wilde snel van IC af en ik wilde snel al die draden van mijn lijf en als het aan mij lag had ik ook naar huis gegaan naar mijn kind. In overleg met mijn zoon zochten we samen naar de beste oplossing voor die dagen. En daar ging hij, nog nooit uit logeren geweest zonder mij, ging hij mee met één van de mensen in mijn leven die ik voor 100% vertrouw. Daarna konden de emoties komen en gingen de sluizen open. Na een jank-dag kon ik alles weer aan en ging ik er voor.

April

In mijn hele leven heb ik niet zoveel visite gehad, als in het ziekenhuis en wat een bloemen kreeg ik. Dat raakte enorm en was ook enorm fijn. Zoveel lieve mensen om ons heen.

Vijf april mocht ik naar huis en kwam de vriendin die ik het langste ken (vanaf mijn vierde) naar Groningen om de eerste nachten bij me te slapen en een beetje voor me te zorgen. Ik moest durven weer thuis te zijn. Hier had ik geen controle in de nacht en moest ik het zelf doen. Twee nachten lang, bood zij mij de veiligheid die ik nodig had om weer moeder te kunnen zijn. Daarna was ik één nacht helemaal alleen thuis. Voor het eerst sinds mijn kind geboren was, was ik alleen thuis. En wat was het fijn om hem weer in mijn armen te kunnen sluiten al had hij ook zijn emoties. Het fijne was, dat we de eerste nacht ook niet alleen waren, dat er nog een volwassene aanwezig was. En daarna moest ik het zelf weer doen.

Met de hulp van lieve buren. De één bracht mijn kind naar school, de ander haalde hem. Ik melde me 's avonds af en 's ochtends aan op de whatsapp, zodat men zeker wist dat ik leefde. Dit ook om mijn zoon die veiligheid en vertrouwen terug te geven. Zowel buren, vrienden als collega's kookten, hielpen in mijn huishouden en deden mijn boodschappen. 💗

Ik kon nog niet werken, maar op 28 april liep ik voor het eerst (vanaf de bushalte) naar mijn werk. Ik wilde gewoon even op bezoek en praten met een paar collega's. Ik was ongeduldig met mijn genezingsproces, terwijl het in de ogen van de artsen juist heel snel ging. 

Mei

 

Omdat mijn conditie nog 0,0 was en ik zeer slecht tegen prikkels kon, ging een collega van mij met mijn zoon naar de kermis. Ik was er wel bij, hield de spullen vast, maar dat vrat al energie genoeg. Zo fijn, dat hij toch naar de kermis kon en hij in de leuke dingen kon (dat zij dat met hem deed). 

Begin mei kregen we een rondleiding op de gewelven van de A-kerk n.a.v een vraag van C (8) of de vleermuizen die in de A-kerk wonen geen last hebben van de kerkklokken, als deze luiden. Nu was het antwoord, dat ze hun oren dicht kunnen doen, zoals wij onze ogen dicht kunnen doen. We hebben alleen vleermuizenpoep gezien en geen vleermuizen, maar dat kon de pret niet drukken. Heel leuk!!

Verder kreeg ik van de specialist super goed nieuws. Wat was ik blij.

Eind mei ging ik voor het eerst weer naar het zwembad en ook zelf zwemmen en dat vond ik even heel spannend als diabeet en testte mijn bloed elk uur. En ik begon weer dagelijks naar mijn werk te gaan en dat eerst 2u per dag (langzaam opbouwend). 

Juni

Vanaf deze maand weer eens dagjes er op uit. Weer meer energie hebben en 17 kg lichter, dan ik het jaar in ging. Door het ziek zijn was ik zo afgevallen. Maar ja in het begin durfde ik veel dingen nog niet te eten, maar een paar maanden later ging ik af en toe dingen proberen en kijken hoe mijn lijf daar op reageerde. Tevens kwam ik aan, als ik een hypo had of te lage bloedwaardes om te kunnen gaan slapen 's nachts, dus uit angst voor hypo's at ik voor het naar bed gaan nog wat. En toen kwam ik t/m begin december weer 12kg aan. 

Juli

In juli was de opening van de tentoonstelling De Pelgrim & de Dame in het Noordelijk Scheepvaartmuseum, die een jaar zal lopen. Delfsail was er weer eens en wat hadden we redelijke mazzel met het weer. Die ene regenbui konden we schuilen aan boord van één van de schepen. Ik ging naar de mooie tentoonstelling van de Maya's in het Drentsmuseum. En in de vakantie hadden we een leuke dag in Dinoland Zwolle.  

Augustus

We pasten op de 3 katten van de buren, die druk waren met hun verhuizing naar Duitsland. We gingen naar Naturalis, naar het Groningermuseum (tentoonstelling De Wilden en De Borgenkaart van  Beckering), Het Ellert en Brammert openluchtmuseum, Madurodam, 2x naar het Spoorwegmuseum in Utrecht en naar het LegioMuseum. En op de binnenplaats van het Noordelijk Scheepvaartmuseum werd druk geoefend voor een toneelvoorstelling van Bommen Berend. 

September

De tentoonstelling Made in Stad openende. We hebben weer leuke gebouwen van binnen gezien met Open Monumentendag, de diepen (grachten) van Groningen waren groen. We deden veel proefjes uit het proefjesboek. En we waren onder de indruk van de Slag om Zoutkamp. Samen met mijn zoon en mijn beste vriendin vierde ik met sushi het leven!!! Dat het een half jaar geleden is, dat ik in een coma belandde. Dat ik dankbaar ben, dat er insuline en testapparaten bestaan.

Oktober

De Waddendag, Dag van de Groninger Geschiedenis en vooral genieten van de herfst en foto's maken 😌

November

De Sinterklaas-intocht was weer super gezellig in Groningen. Mijn ogen waren van goed naar + 2 gegaan na de coma en deze maand vernam ik dat mijn ogen weer helemaal goed waren. Mijn linker oog net iets beter dan de rechter. Ik ben er zo mega blij mee. Ik had natuurlijk al verbetering gemerkt, maar ik had geen idee, dat het zich geheel kon herstellen. 

December

December begon koud en wat was de natuur mooi. Genoten van de Peredvizhniki in het Drentsmuseum. Op 16 december was de opening van 'Land van Belofte' en 'Winterwelvaart'  

Het jaar sluit ik sowieso lichter af, dan ik het begon 😄... ik ben 8kg lichter. Ik heb bizar veel boeken gelezen afgelopen jaar. En in mijn beleving heb ik het diabetes type 1 gebeuren aardig onder de knie en ben er aardig aan gewend, dat ik rekening er mee moet houden. Ik hoop dat ik het met op een dag kan veroorloven om bijv. free style libre te kopen en ik constant kan zien wat mijn bloedwaardes zijn. Ach, dromen mag 😉

Het was een heel bijzonder jaar. Ik ben mega trots op mijn zoon, die ook nogal wat heeft meegemaakt dit jaar. En wat is hij gegroeid in zijn karakter, zijn taal, nouja zijn alles 💗. En ik ben dankbaar, dat ik nog veel mooie dingen met hem beleven kan.

Het jaar afgesloten, door naar de prachtige tentoonstelling van Rodin te gaan met een goede vriend. 

En de dagen daarna heerlijk genieten van de foto's die ik daar gemaakt heb. Zo fijn, als je op tentoonstellingen gewoon foto's mag nemen.