Jan Kruis

In het Nederlands Stripmuseum van Groningen is momenteel een tentoonstelling van Jan Kruis te zien. Wie is er niet opgegroeid met de strips van Jan Kruis, Jan Jans en de kinderen?

Ik had de eer om Jan Kruis te ontmoeten in augustus 2011

Ik heb al best wel wat BN'ers ontmoet, maar hij 

was de eerste BN'er die me verlegen maakte 😌

De tentoonstelling begon met het straatnaambordje van Jan Kruis. En natuurlijk zijn bekendste stripfiguren. 

Voor Jan Kruis behoorden tekenen en schilderen tot de eerste levensbehoeften. Hij deed het grootste deel van de dag niets anders en volgens eigen zeggen kon hij verder eigenlijk ook niets anders... Zo gauw hij op 4 jarige leeftijd een potlood kon vasthouden begon hij te tekenen en dat deed hij zolang hij de kracht daar toe had, tot hij op 83 jarige leeftijd werd begraven. 

Een schoolschriftje met tekening. 

Jan Kruis had grootste moeite met het reguliere onderwijs en al in zijn jeugd ontleende hij zijn identiteit en zijn status aan zijn tekentalent. Tevens was het voor hem de ideale manier om zijn fantasieën aan anderen door te vertellen en dat deed hij dan ook met verve. Volgens Marten Toonder was hij naast een veelzijdig kunstenaar ook een karaktermaker en regisseur die zijn personages tot grote prestaties drijft. Daarnaast was hij een begaafd schrijver, met een perfect taalgevoel. Zijn reisverhalen voor Libelle hebben een hoog literair niveau. Zelf deed hij daar nogal relativerend over. Hij kon makkelijk schakelen naar compacte en heldere spreektaal en bracht daarmee zijn figuren tot leven. Net als Maren Toonder heeft hij onze spreektaal verrijkt. Wie kent niet de "je-weet-wel-kater'? 

De Rode je-weet-wel-kater.

Jan Kruis wilde geen kunstenaar worden genoemd. Niet uit bescheidenheid, maar omdat hij vond dat door de kunstvlag een soms dubieuze lading werd gedekt. Hij miste in die wereld vaak het vakmanschap. Voor hem was vakkundig tekenen de basis voor alle beeldende uitingen. Dat wilde hij graag overdragen aan anderen. Hij heeft met veel plezier aan de Academie Minerva in Groningen les gegeven in modeltekenen en illustratie. 

In technisch opzicht is het werk van Jan Kruis veelzijdig en uiterst boeiend om te bekijken. Mij raakte in deze tentoonstelling de acrylillustraties van Woutertje Pieterse. Ze zijn van een hoog niveau en naar aanleiding van die mooie illustraties heb ik opnieuw heb boek geleend van de bieb. Ik vind het verhaal van Multatuli nogal lastig om te lezen. Ondanks dat ik zijn boek Max Havelaar graag gelezen heb. Dankzij deze tentoonstelling ben ik dus weer het boek Woutertje Pieterse aan het lezen, geïllustreerd door Jan Kruis. 

Deze prent komt uit dat boek. Door een rijtuig op de brug, gleed Emma onder de leuning van de brug door en viel in de stadsgracht. Wouter was het kind na gesprongen. Maar toen-i nat en bemodderd werd thuisgebracht, zei juffrouw Laps dat men den Heere niet mocht verzoeken. En dat was 't toch, als men te-water sprong zonder te kunnen zwemmen. En juffrouw Pieterse klaagde >> dat er met dien jongen altyd wàt was" (citaat)

Zo mooi deze prent. Zoveel mooier, dan 

in het boek

Op het bruggetje bij de twee molens, waar Woutertje Pieterse graag zijn boek leest; legde hij zijn boek op de leuning van de brug en begon te lezen. Femke, grooter dan hy, had den arm om z'n hals geslagen, en wees hem met de andere hand wat hy lezen moest! Een lieve schildery! (citaat) 

Deze met waterverf ingekleurde tekening heeft Jan Kruis voor zijn overlijden gemaakt. De cartoon was bedoeld als afscheidscadeau voor vrienden die in Mantinge op condoleancebezoek zouden komen. De menagerie, getekend door zijn dochter Andrea, is een groepsportret van alle overleden dieren (sommige figureerden in zijn strips) die deel hebben uitgemaakt van het Kruisgezin. De ooievaars in de lucht zijn de vaste bewoners van het ooievaarsnest achter zijn atelier, een cadeau voor zijn 80e verjaardag. 

In verband met zijn naderende dood inspireerde Jan tot een aantal cartoons over hoogbejaarde overledenen en alle verwikkelingen die daar uit voortkomen. *Klik hier* 

In januari las ik op nu.nl dat het de bedoeling is, dat er deze zomer een Jan Kruis museum geopend zal worden, in het voormalige gemeentehuis van Westerbork. Jan Kruis heeft voor zijn overlijden zelf nog mee geholpen met het samenstellen van veel onderdelen van het museum, zoals de interactieve tekencursus. 

De herdenkingsexpositie geheel gewijd aan Jan Kruis loopt in Het Nederlands Stripmuseum t/m 2 september 2017 *klik* 

Bronnen: Het Nederlands Stripmuseum

Boek Woutertje Pieterse

nu.nl 

Pasen 2017

Gelukkig ben ik dit jaar met Pasen gewoon gezellig thuis met de liefste in mijn leven. Hij is alleen niet helemaal fit, dus na het uitslapen, kroop hij weer gezellig onder de plaid op de bank. Gister heb ik hem geleerd hoe je eieren kookt, hij werd er heel ongeduldig van hahaha. Toen moest, toen het water eindelijk kookte, hij ook nog minuten lang (zijn beleving) wachten, tot ze eindelijk eet klaar waren. Daarna waren ze voorlopig ook nog eens te heet hahaha.

Ik werd wel een beetje nerveus van dat ei, wat me de hele tijd aan stond te kijken, terwijl ik een boek aan tafel zat te lezen. Ik draaide haar uiteindelijk maar om. Gelukkig werd ze na een paar uur eindelijk op haar kop getikt en opgegeten door mijn zoon 😃.

Vanmorgen heb ik deze ommelet van @Kuuskes  gemaakt, alleen had ik nog roomkaas in huis en heb ik dat er op gesmeerd ipv philadelphia. Voordelen, ik hoef geen insuline te spuiten en het vult en het is heel lekker. Morgen maak ik er nog zo eentje en de rest van de spinazie gaat door de sla. 

Fijne Paasdagen allemaal 👋

o.a een rondje Hoogkerk fietsen

Vanmorgen besloot ik een stukje te fietsen. Ik had ruim een jaar geleden een DVD geleend van iemand die in Hoogkerk woont. Nu besloot ik zonder de hulp van google naar Hoogkerk te fietsen en dus langs het Hoendiep en pas in Hoogkerk heb ik google-maps om hulp gevraagd 😊.

Toen ik langs het Hoendiep fietste en al in Hoogkerk was, 

nam ik even pauze om naar deze leuke, 

schattige, dartelende lammetjes te kijken. 

 Lekker achter elkaar aan rennen, 

om daarna tegen elkaar op te botsen 😃

Hierna renden ze naar hun moeder toe.

Ik fietste weer verder en besloot om na het afgeven van de DVD even mijn bloed te testen en twee plakjes ontbijtkoek te eten. De vorige keer dat ik naar Hoogkerk fietste stond er niet zo'n wind en nu had ik flink tegen de wind in moeten fietsen en dat was nu duidelijk te zien aan mijn bloedwaardes. Ik bleek een hypo te hebben, die ik niet gevoeld had. Tja, het blijft lastig om in te schatten hoeveel te eten/insuline te spuiten bij zoveel beweging. Voortaan even eerder testen dus.

Na een korte pauze en de zekerheid, dat mijn bloedwaardes stijgende waren zag ik al wandelend een bord met Groningen er op. Wel leuk om via de andere kant terug te rijden en zo een rondje te maken. Dus stapte ik weer op de fiets.  

De Apenrots (Gasunie) zag ik al snel liggen, 

de stad is niet ver meer.

Ik zag ook een ooievaarsnest, maar de ooievaars zag ik helaas niet, wat ik had ik daar graag een foto van gemaakt. Ook had ik graag een geheel willen hebben van mijn rondje fietsen, maar ik drukte verkeerd op mijn telefoon en toen werd de 'tekening' afgebroken.

Van het vlaggetje naar de 3 werd het dus een rondje,

maar per ongeluk afgebroken, dus begon de app opnieuw.

Ik besloot lunchpauze te houden bij Lunchlokaal Lavazza. 

In totaal zou ik vandaag met 2 lange stukjes en 2 korte stukjes 17,25km gereden. En ik blijk ook nog eens aardig wat gelopen te hebben. Later vanmiddag hakte dat er nogal in. Dus een tukkie op de bank gedaan 😊. 

Mijn eerste bonusverjaardag

Deze keer geen eigen foto.

24 maart is een bijzondere datum voor mij. In 1982 stierf op die dag de liefste oma die ik had (mijn overgroot oma) in 2016 werd het bijna mijn sterfdag.

Vandaag een jaar geleden, vond mijn zoon mij in coma op de huiskamervloer. Gelukkig belande ik in het ziekenhuis en kwam ik op de derde dag bij. Ik was wakker en dacht naar huis te kunnen en toen dat niet kon, dacht ik van IC af te kunnen😄.

Ik bleek type 1 diabetes te hebben gekregen, maar ik schrok op dat moment nog meer, dat mijn nieren kritiek waren en de angst nierdialyse-patiënt te worden. Gelukkig kwam het met mijn nieren goed en mocht ik na 2 weken ziekenhuis naar huis. En thuis herstelden mijn nieren nog meer.

Al was ik in het begin nog niet zo fit en toch nog zieker dan ik had verwacht. Ik vond het zo fijn, dat mijn zoon weer thuis was en hem maakt het niet uit, dat ik op de bank lag en een ander hem naar school moest brengen en halen. We waren samen, dat was op dat moment het aller belangrijkste.

In het begin testte ik nogal vaak per dag, tegenwoordig nog 8 tot 10x per dag. Er zijn perfecte bloedwaardedagen en er zijn dagen dat je niet snapt waarom je zo hoog (hyper) blijft zitten. Het aantal hypo's (te laag zitten) vallen bij mij reuze mee. Teststipjes worden vergoed tot 4 max 6 per dag. Het gekke is dat een potje stripjes voor minder geld (20) wordt gedeclareerd bij de ziektekostenverzekering, maar dat ik er 50 voor moet betalen. Gelukkig ken ik meer diabeten en heb ik me bijvoorbeeld eens er mee gered met 10 potjes die over datum waren. De waarde verschilde wel iets, maar dat was achter de komma.

In tegenstelling tot andere diabeten, zit bij mij de angst erin met hyper's. Het gevoel wat ik dan heb, lijkt dan enorm op hoe ziek ik me vorig jaar voelde. Terwijl hypo's heel gevaarlijk zijn.

Het leven met diabetes is gewoon geworden, al klinkt dit misschien gek. Het is gelukkig niet een engere ziekte en kan gewoon leven zoals wij willen, alleen moet ik er rekening mee houden. Dus bijvoorbeeld, als ik ga zwemmen met mijn zoon kan ik niet uren achter elkaar in het water, maar moet ik tussen door testen of even wat eten.

Voor mij was vorig jaar het meest belangrijk; dat ons leven snel weer normaal werd en dat mijn zoon zich veilig voelde. Hij stond voor mij op nr 1. En mede daarom verdiepte ik me meteen in mijn ziekte en spoot ik al snel zelf insuline in het ziekenhuis. Ik wilde het daar goed leren voor ik naar huis ging.

Mijn ogen waren erg achteruit gegaan door de coma, maar wat een geluk dat die zich wisten te herstellen. Terwijl de oogarts in het ziekenhuis maar bleef zeggen "Tja, u bent 45 en diabeet, het wordt alleen maar slechter". Gelukkig kreeg ze geen gelijk.

Het langste jaar in ons leven zit er op, wat hebben we veel beleefd. Vandaag is mijn eerste bonus-verjaardag. Als diabeet wens ik dat de zorgverzekeringen constant glucose monitoring zoals de free style libre gaan vergoeden, zodat ik zonder stripjes te verspillen, veel makkelijker kan zien hoe mijn bloedwaardes zijn. De free style libre kost 120 euro per maand en al zou ik dat nog zo graag willen, dat kan ik niet lije.

Vandaag vieren we het leven en zal ik zo even met mijn zoon overleggen, waar we uiteten gaan 😛.Het zonnetje schijnt, het is eindelijk lente buiten en daar gaan we heerlijk van genieten.

Job en de Alchemist

Vanmorgen moest ik even naar het ziekenhuis, voor bloedafname. Terwijl ik in de rij stond te wachten op mensen die veel vragen hadden, pakte ik mijn boek er maar weer eens bij. De Alchemist van Paulo Coelho. Een paar weken geleden geleend bij de bieb en ergens in die weken kwam het verhaal me toch wel bekend voor. Ik stond op en liep toen naar mijn boekenkast. En daar stond die, maar dan in het Engels. Gekocht op de luchthaven van Chicago in 1992. Niet dat ik zo goed Engels lezen kan, maar bij gebrek aan een Nederlands boek, moest ik toch iets van leesvoer hebben en zocht ik toen een dunnetje uit. Ik heb altijd een boek in mijn tas en anders wel een paar boeken op mijn telefoon (tegenwoordig) 😌.

Na 3 blz waren de mensen voor me klaar en kon ik door naar de bloedafname. Daar was ik direct aan de beurt en had ik een aardige prikster die zonder moeite mijn ader wist te vinden. Fijn!! Gelijk door naar de apotheek, waar ik ook snel aan de beurt was. Ik had een lunchafspraak met L, wat we eens in de 2 of 3 maanden willen plannen. Maar we hadden pas 10:30 afgesproken, dus ik moest nog even de tijd vol zien te maken. Nu had ik wel op de planning om mijn boek uit te lezen, maar om nu al naar ons tentje te gaan vond ik nogal vroeg 😄.

Ik was al een tijdje van plan om een gevelsteen en muurschildering in de Hoekstraat op de foto te zetten. Maar waar zat die gevelsteen nu ook al weer? De muurschildering had ik snel gevonden.

Tot 1-1-2016 was de Hoekstraat een Hoerenstraat met raamprostitutie. Nu staan de kamertjes van toen leeg. Geen idee of er ooit nog iets met de ruimte gedaan gaat worden. Het schijnt, dat de kopers van de kamertjes het wilden verkopen, maar dat de ruimtes kleiner zijn dan 50m² en dat het dan niet als woonruimte verhuurd mag worden. Nouja, wat er ook van waar is, het staat al ruim een jaar leeg. De bewoners proberen de straat leuker te maken o.a met deze aap  en dus ook met de muurschildering zoals de foto hierboven van een dame met een paraplu en handtas.

Nu moest er ook een kopje of een gevelsteen met een kopje zijn. Tijdens de rondleiding van Beno Hofman met Winterwelvaart was het te donker om toen een foto te maken, buiten dat, ik had toen een hypo, dus dat zou een bewogen foto zijn geworden 😄.

Er liepen 3 schilders nogal vervelend te doen, waarvan eentje wel heel vulgair deed, dus ik stapte maar weer op de fiets en fietste weg. De gevels afturen moest maar een andere keer. Natuurlijk had ik een kwartier later pas een gevat antwoord, wat ik tegen die goorlap had kunnen zeggen... ach nouja.

Deze foto is van @oogstgroningen op Instagram

Ik zat dus vroeger dan gepland bij Lunch & Lavazza in de Astraat. Ik kom daar graag, fijne tent, fijne bediening en alles is lekker en betaalbaar. Het was rustig. Ik ging zitten aan de grote tafel en pakte mijn boek, maar raakte natuurlijk aan de praat 😃.

Ik veraangenaamde het wachten (wat niet als wachten voelde) met een heerlijke feestelijke warme chocolademelk met slagroom en een warme punt appeltaart. 😛

Toen mijn lunchafspraak kwam, las ik nog even snel mijn bladzijde uit en gingen we aan een andere tafel zitten. Na ruim een uur over van alles en nog wat gekletst te hebben, hebben we een lunch besteld. Zoals altijd zalig. Zij moest op een gegeven moment naar haar werk en ik had nog tijd over voor ik mijn zoon van school moest halen. Ik keek op mijn telefoon: 

Door de tweet van Harry Perton ging ik toch weer opzoek naar de gevelsteen. Heel handig dat hij het huisnummer erbij had staan. Om de schilders te ontlopen fietste ik nu niet via de vishoek de straat in, maar via de Oude kijk in het Jatstraat. Ik fietste naar huisnummer 54 en zag geen steen. Ik was teleurgesteld en in de waan, dat het weg gehaald was. Tot ik nu niet meer om hoog keek, maar om me heen, de straat zag er anders uit hahaha ik bleek een straat te vroeg te zijn namelijk in de Visserstraat.

Op nummer 30 zag ik deze leuke schildpadden over de gevel 'lopen'. En ging ik onderweg naar de juiste straat. En toch wel erg handig, dat ik het huisnummer nu wist, dus ik kon zo door fietsen. 

En daar hing dus Job 😊. En nu begreep ik waarom ik hem niet had kunnen vinden, ik had hem verwacht op een oud pandje en niet op een modernere gevel. Job blijkt helemaal op zijn plek te zijn in de voormalige hoerenbuurt. Hier kwam ik achter door het blog van Harry Perton de schrijver van Groninganus blog. Er bestaan vele uitdrukkingen voor het lijden van Job, maar waar nou precies Job zijn ellende uit bestond? Het blijkt dat hij de beschermheilige was van de lijders aan afzichtelijke huidziekten en kwade etterende zweren. 

Sint-Jobs plaag was ook een synoniem voor 'Venus-ziekte', morbus Gallicus, oftewel syfilis. Voor meer info https://groninganus.wordpress.com/2008/03/13/job-in-de-hoekstraat/

Ik stapte weer op de fiets en reed naar de school van mijn zoon, waar ik te vroeg aan kwam, maar daar even de foto van Job op Instagram plaatste en daarna verder ging in mijn boek. En dat boek heb ik vandaag uiteindelijk toch nog uit gekregen, zodat die morgen terug naar de bieb kan. 😉

Tandarts en Harry Potter

Vanmorgen bijna een uur lang met mijn bek open gelegen bij de tandarts. In december was mijn spalkje weer eens los gelaten en om niet op kosten gejaagd te worden, heb ik hem er uit getrokken. Tevens was het kerst en dan is het lastig naar de tandarts gaan. Het spalkje had al 2x eerder los gezeten. En dit jaar heb ik een uitgebreidere tandartsverzekering, dus leek me beter om het in januari te doen.

Terwijl ik daar lag te liggen, werd er het één en ander geconstateerd in die mond van mij. En waarom gaan tandartsen altijd zoveel aan je vragen als je met zo'n ding (om je mond open te houden) in je mond ligt te liggen? 😄

Ik weet het is raar, dat ik (op volwassen leeftijd) alleen boven een beugel heb gehad. In mijn pubertijd was ik ook al eens een beugelbekkie en ergens na mijn dertigste ging dat gebit aan de wandel. Ik heb tijdens mijn zwangerschap met een buitenboordding gelopen (iets er voor al). En toen C 1 jaar moest worden, heb ik besloten alleen een vaste beugel voor mijn boventanden te doen. Ik leefde onder het bestaansniveau, dus op zich al knap dat ik dat heb weten te bolwerken. Toen ging de beugelboer met pensioen en heeft mijn tandarts het traliewerk eruit gehaald en een spalkje erachter geplaatst.

Nu werd er mij voor het eerst in mijn leven verteld, dat ik tanden knars in mijn slaap. Nog nooit heeft iemand mij dat verteld. Ja, ooit vertelde een liefde, dat ik snurk, maar heb nog nooit iemand over knarsen gehoord. Afijn, dan weet ik nu van wie mijn zoon het heeft. Ik vond het al zo raar dat C af en toe knarst. Leek me genetisch onmogelijk, aangezien ik het de andere partij nooit heb horen doen, maar nu ik het blijk te doen, begrijp ik waarom hij dat doet.

Het spalkje zit stukken beter, dan ooit te voren, dus ben blij met de dame die hier nogal lang mee bezig is geweest. Ze heeft het keurig gedaan. Ik vermoed, dat die deze keer langer blijft zitten.

Ter ontspanning ben ik na afloop door de boekwinkel gaan struinen. Boeken snuiven geeft rust. Ik liep te dralen bij de boeken top 10. Zal ik het wel.... zal ik het niet? Maarja, dat denk ik al vanaf dat het boek uit is. Ach, gewoon doen, je wilt toch de serie compleet hebben toch? Liep ik tegen mezelf deze uitgaven goed te praten. (in mijn hoofd hoor, want anders denken ze, wat een gek is dat wijf, maar misschien denken ze dat sowieso hahahaha).

Eenmaal thuis, lekker een kop thee erbij.

Nog even boodschappen gedaan. Mijn zoon gedag gaan zeggen, die aan het spelen was op het schoolplein en wat lekkers aangeboden, maar dat wil hij thuis pas. Deed mijn moeder vroeger ook altijd, als ze langs school kwam, dan kreeg ik wat lekkers 💕.

Eenmaal thuis de boodschappen opgeruimd, kop thee gezet en nu maar eens beginnen in het boek... terwijl er boeken terug moeten naar de bieb, die ik eerst moet uitlezen. Ach... een stukkie... een paar bladzijdes.... 🕮

Zwemdiploma A en de rest van de week.

Afgelopen week was een leuke week 😊

Een week met mooie zonsopkomsten en toch is 

die geen dag hetzelfde. De zon kan als vuurbol er ook 

steeds anders uitzien. 

Op de eerste foto is de zon geel in een zilverkleurige lucht

en op de tweede foto een mooie oranje vuurbal in een 

lucht die wat rozig en donker is.

Een collega nam vanuit haar tuin een paar takken

van de toverhazelaar mee. Deze heb ik op de

balie gezet bij andere takken die ik in de vaas

had staan. En het rook de hele week ook nog eens lekker.

Kunstenares Mineke Meijer kwam deze vissen brengen

voor de museumwinkel. Vorige keer had ik scheepjes van 

haar in de winkel gezet en voor de webwinkel een foto 

gemaakt. De visjes wilde ik op een andere plek op de foto

zetten in de motorenhal. 

De scheepjes (een Optimist) zijn net zoals de 

visjes van keramiek en raku gestookt. 

Woensdag waren we beide een dag vrij en ging C zijn

zwemdiploma A halen. Na het behalen van zijn diploma

zijn we 1,5 uur in het zwembad door gaan brengen. 

Hij genoot enorm, nooit meer die stomme dingen om zijn 

armen en ik mag hem zelfs alleen laten als ik even mijn

bloedwaardes moet testen. Hij was niet alleen trots, maar 

voelde zich duidelijk ook gelijk een stuk ouder/groter 😃.

's avonds gingen we eten met de klas van C. Een aantal

kinderen hadden na school gekookt en zij brachten ons 3 gangen.

Het soepje vond ik geen succes. De rode koolschotel was wel

aardig, vooral de zelf gemaakte appelmoes was zalig. 

De aardappelpuree had een lekker knapperig korstje. 

Het toetje was enorm lekker. Het was Griekse Yoghurt

met daar door heen lopend fijn gemaakte Bastognekoeken

en bovenop een sausje van mango.

De mango is met een staafmixer fijn gemaakt en 

daarna even op het vuur geweest met wat water 

en stemgember. Op het toetje was het sausje op dezelfde

temperatuur als de Griekse Yoghurt. 

Ik zelf lust geen mango, maar zo dus wel 😋 .

Donderdag een bijzondere ontmoeting in het museum

met een Haagse escortdame, die speciaal voor de 

tentoonstelling kwam. En nouja, zet twee Haagse meiden

bij elkaar en het wordt gezellig natuurlijk 😊.

(Voor wie het niet weet, ik ben Haagse).

Toen ze weg ging kreeg ik van haar (zoals zij zei) 

een gratis knuffel 😃.

Donderdag kwam de vuurtoren binnen voor de leuke

boekjes, die vrijdag binnen kwamen. 

Ik had natuurlijk ergens gelezen, dat het boekje 

'De kleine Walvis' van Benji Davies is uitgeroepen 

tot prentenboek van het jaar 2017. 

En dat leek me meteen leuk voor onze 

museumwinkel. Dus begin van de week besteld.

Er zit een vingerpopje walvis bij en terwijl ik het boek

door bladerde vrijdag, vond ik het even jammer, dat mijn

zoon geen kleine jongen meer is. Dit had super leuk geweest

om voor te lezen bij een kleintje. 

Ach, ik denk dat een kleintje uit mijn omgeving dit cadeau

gaat krijgen 😃

Zonsopkomst gezien vanaf de Gerrit Krolbrug

Vanmorgen lekker vroeg met mijn zoon gaan fietsen.

Ik gebruik al een week S Health op mijn telefoon en hij 

vindt dat zo onwijs leuk om elke dag te zien hoeveel ik

gelopen en gefietst heb. Dat wil hij ook. Dus heb ik het 

op mijn oude telefoon gezet, zodat hij die vandaag bij 

zich kon dragen. En ja hoor, hij heeft meer gefietst, dan ik 😃.

En terwijl ik bij de Kardingerplas een foto nam van

de zonsopkomst, ging hij dus een extra stukkie fietsen. 

Een kwartier later zag het er al weer heel anders uit.

Ohhhhh ik kan hier zo enorm van genieten hè!!!

En al is deze foto niet zo scherp, ik vind het gewoon mooi.

Maar dit mag natuurlijk niet te lang duren, want dan hoor

ik "Mam!!" of meer lijkend op "Mà-hàmmmm!!!"

 op zo'n dringende toon hahaha. 

Ik zag ook nog een aalscholver zitten. 

En toen ik dacht, dat er niets meer ging gebeuren heb

ik mijn camera opgeborgen. Helaas ging hij toen vliegen.

Had zo gaaf kunnen zijn, als ik toen nog de camera in mijn

handen had gehad. Maarja... wie weet... ooit 😉