"Mamma, jij ajergisch katten?" vraagt mijn zoon vanmorgen aan mij.
Hij komt gezellig knus bij me op de bank zitten.
Daardoor voel je de vraag al aan komen hahaha.
"Nee, ik ben niet allergisch voor katten. Ik heb zelfs een kat jaren lang gehad.
Kijk maar op de foto daar aan de muur. Dat was Robin, een heel lieve kat."
-"Mamma, waarom wij geen kat hebben?"
-"Omdat ik dat niet meer wil schat. Katten verharen, hebben aandacht nodig
en vooral de kattenbak heb ik geen zin meer in. En als ze ziek worden, kost
dat heel veel centjes."
-"Vis koper dan kat?"
-"Ja, een vis is goedkoper dan een kat. Maar we hebben toch al 2 vissen?"
Ik wijs naar de vissen op de vensterbank. Maar hij laat zich niet in de maling nemen.
"Mamma, dat glasvisjes. Ik willuh echte visjes. Visjes in bak"
Met zijn handen gebaard mijn kleuter, de maat van hoe groot die bak dan moet worden.
Ik kijk de kamer rond en vraag waar die bak dan moet komen te staan.
Hij vindt op de vensterbank en ik leg hem uit, dat dan het water te warm
wordt door de zon of verwarming. Dat snapt hij wel, heeft hij laatst nog gezien
in een filmpje. Tja, er moet nog een kast bij komen in de huiskamer concludeert hij.
Twee armpjes om mijn nek en velen kusjes op mijn wang en daarna zegt hij
"Mamma, goed werken... centjes dienen. Later kast kopen.
Op kast waterbak met visjes komen. Jah?"
Dussss